Stichting biedt RvB van MST rapportage aan

In de afgelopen weken hebben wij als stichting hard gewerkt aan het maken van een rapportage op basis van alle ervaringen die wij hebben mogen ontvangen in de afgelopen maanden.

Vandaag hebben wij als bestuur onze bevindingen op basis van alle ingezonden ervaringen in de vorm van een rapportage aangeboden aan de Raad van Bestuur van het Medisch Spectrum Twente. Op het rapport zal het MST reageren, zo is de stichting verzekerd. Er is gesproken over toekomstige samenwerking tussen de stichting, patiënten en personeel van het ziekenhuis, waar de stichting graag bijdraagt aan verbetering van patiëntervaringen. Dit zal onder andere in samenwerking met de cliëntenraad vorm moeten gaan krijgen. Helaas is een eerdere intentie tot samenwerking met de medische staf tot een vroegtijdig einde gekomen. Door een recente wisseling van bestuur in de medische staf is hier een eenzijdig einde aan gekomen, wat de stichting betreurd. Wellicht kan hier in de toekomst een vervolg aan gegeven worden als een nieuw vast bestuur aantreedt.  Morgen treft u ook een korte verslaglegging aan in de TC Tubantia.

De rapportage zal deze week ook overhandigd worden aan de Raad van Bestuur van het ZGT.

Op korte termijn daarna zullen wij alle inzenders informeren en de publiekskopie ter beschikking stellen, gevolgd door een publicatie van het rapport op deze website.

Update voortgang

In de afgelopen maand hebben wij achter de schermen gewerkt aan het bundelen, verzamelen en categoriseren van de grote berg ingezonden verhalen. Daar zijn we nog niet volledig klaar mee, maar we werken er hard aan. We richten ons op een moment dat gepland wordt, waarin wij ons rapport en bevindingen kunnen presenteren aan de leiding van de ziekenhuizen. We zullen dit later ook als download op onze website aanbieden.

Daarnaast zijn er diverse personen en ziekenhuizen met belangstelling om met ons samen te werken. Dat krijgt zeker vervolg en wordt in de organisatie ingebed waar mogelijk. We richten ons daarbij op praktische verbeteringen in ziekenhuizen, die alles om het medische gebeuren heen aangenamer of makkelijker maken.

U hoort spoedig weer van ons. Uw reacties en verhalen zijn uiteraard ook nog steeds van harte welkom.

Verhaal “Onheus bejegend en arrogant behandeld”

Dit is de elfde publicatie op onze website van ingezonden verhalen. We hebben gekozen om een reactie van een patiënt op te nemen, met een kort verhaal over een behandelingen. Dit betreft een persoonlijke ervaring. In de komende weken zullen we meer verhalen publiceren, waarbij we trachten een mix van alle soorten reacties te plaatsen.

In 2010 ben ik mishandeld door een aantal jongens. Gevolg hiervan was een dubbele kaakfractuur. Eenmaal in het ziekenhuis (MST Enschede) werd mij, zonder dat de aanleiding bij hen bekend was, gevraagd of ik niks beters te doen had dan vechten. Ik had het gevoel alsof ik niet serieus genomen werd door het personeel ter plaatse.

Tijdens een vervolgafspraak die ik had met kaakchirurg, welke mij na het handgemeen geopereerd had, kreeg ik de indruk dat ik nog minder was dan een nummer. Ik gaf aan dat ik plaatselijk een stuk gevoel miste. Dit was eerder door een andere kaakchirurg bevestigd, maar volgens kaakchirurg was dit onmogelijk. De houding van kaakchirurg was zeer arrogant, alsof hij zich superieur voelde ten opzichte van mij. Na lang touwtrekken en heel veel moeite ging kaakchirurg overstag en heeft eindelijk bij mijn advocaat bevestigd over de beschadigde zenuw. Ik heb nooit de indruk gehad dat kaakchirurg mij serieus nam. Bovendien is normale communicatie met kaakchirurg moeilijk en had hij weinig tijd voor mij. Ik heb een slecht gevoel overgehouden aan de behandeling.

Dit ingezonden verhaal is zonder aanpassing geplaatst en op verzoek en naar eigen beslissing van de inzender anoniem. Wij respecteren dit.

Uw reacties zijn van harte welkom.

Verhaal “prima behandeld en goed gegeten”

Dit is de tiende publicatie op onze website van ingezonden verhalen. We hebben gekozen om een reactie van een patiënt op te nemen, met een kort verhaal over een ziekenhuisverblijf. Dit betreft een persoonlijke ervaring. In de komende weken zullen we meer verhalen publiceren, waarbij we trachten een mix van alle soorten reacties te plaatsen.

ik ben wel geschrokken van het verhaal in de krant over het ziekenhuis in enschede. ik heb voor 3 weken terug 4 dagen  in dit ziekenhuis gelegen, en ik heb  het daar heel goed gehad, de verpleegsters waren betrokken en heel behulpzaam, waren ook alert, het eten was prima, ik heb de kok nog een pluimpje gegeven  de arts die ik gehad heb was er elke dag en luisterde heel goed, voor de operatie aan een hernia nam hij de tijd om goed naar mijn klachten te luisteren, en om de raad te geven voor die operatie, ik kan niet anders zeggen dus bij deze.

 

Dit ingezonden verhaal is zonder aanpassing geplaatst en op verzoek en naar eigen beslissing van de inzender anoniem. Wij respecteren dit.

Uw reacties zijn van harte welkom.

Verslag van het MST: Gesprek MST en Zieco over verbetering

Direct na oprichting van onze stichting kwamen wij in contact met Dhr. van Walsum. Voorzitter van de medisch staf van het MST. Vanaf het begin was dit contact opbouwend en positief. Beide leken we op zoek naar die verbetering in de zorg en we zijn met elkaar in gesprek gegaan. Dit gesprek gaat vervolg krijgen en ons doel is dit ook met concrete verbeteringen, groot of klein, een zichtbaar vervolg te geven. Een kort verslag van het gesprek vind u hieronder. Dit is een directe publicatie zonder aanpassing, zoals aangeleverd aan onze stichting.

Gesprek met Oprichters Zieco Jan
Een donkere avond, deze Rosen Montag in februari. Wij hebben een afspraak gepland met de oprichters van de Stichting Zieco Jan. Aanleiding hiervoor is het krantenartikel op de voorpagina van de TCTubantia begin februari. Bejegening in de zorg houdt ons allemaal bezig.

Op voorhand zijn we enigszins nerveus. Wat kunnen wij verwachten van dit gesprek? Krijgen we individuele casussen te horen, waarop we alleen verdedigend kunnen reageren? Of komen we tot een echt gesprek?

Twee uren later zijn we in de afronding van ons gesprek met Alide en Bart Ensink, oprichters van Stichting Zieco Jan. We hebben elkaars vertrekpunten verkend. Mogelijkheden onderzocht van het versterken van elkaar. Hoe komen we samen tot betere zorg? Uiteraard zijn de individuele voorbeelden langs gekomen, maar deze waren ter illustratie.

Ariaan van Walsum, voorzitter Medische Staf in MST, is content met de opstelling van de Stichting. Het is geen klaagmuur voor patienten, maar een klankbord voor zowel professionals als patienten. Het is goed te weten dat ruim 90% van onze patienten tevreden is over de zorg die zij van het MST hebben ontvangen. Echter, we sluiten niet onze ogen om bij de overige 10% nog verbetering te bereiken. In de afgelopen jaren zijn de nodige verbeteringen doorgevoerd, een voorbeeld is het ontvangen van onze patienten in de centrale hal door de medewerkers van de receptie. Zij staan vóór de balie, in plaats van erachter. Dat schept een andere sfeer. Ook Alide en Bart erkennen de toegevoegde waarde van deze initiatieven. Deze verbeteracties zijn in afstemming met de Clientenraad MST gedaan. De samenwerking met de Clientenraad in deze wordt door de medische staf als voorwaarde gezien.

Alide en Bart bevestigen dat de mensen die werkzaam zijn in de zorg, het hart op de juiste plek hebben. Maar onze professionals zijn ook mensen, geen machines die standaard hetzelfde product uitspugen. Soms zijn het organisatorische zaken waardoor het eindresultaat als minder wordt ervaren, soms is het gelegen in de interactie tussen professional en patienten.
We komen tot de conclusie dat het uitgangspunt van ons allen veilige zorg is.

We spreken af om de gebundelde reacties van de Stichting in april in ontvangst te nemen. Op basis van de uitkomsten kiezen we samen met de Clientenraad een concreet verbetervoorstel.

We hopen met deze publicatie ook een signaal af te geven dat onze stichting juist verbetering nastreeft en dialoog opzetten hoe dit te bereiken. En dat we hier ook mee bezig zijn, met patiënten en ziekenhuizen. De benodigde input hebben we hiervoor ruimschoots ontvangen en komt ook nog binnen. Dat is een zeer waardevol vertrekpunt.

Uw reacties zijn uiteraard welkom.

Verhaal “Gekrenkt na gesprek met de arts”

Dit is de negende publicatie op onze website van ingezonden verhalen. We hebben gekozen om een reactie van een patiënt op te nemen, met een kort verhaal over een behandelingen. Dit betreft een persoonlijke ervaring. In de komende weken zullen we meer verhalen publiceren, waarbij we trachten een mix van alle soorten reacties te plaatsen.

Mijn verhaal begint met te melden, dat ik al jarenlang veel pijn in mijn rug heb.
Ik was vroeger werkzaam als Z-verpleegkundige en deed dit werk met veel liefde.
Tot mijn groot verdriet en vele worstelingen met mezelf ben ik uiteindelijk in de W.A.O. terecht gekomen.
We zijn aangepast gaan wonen en hebben nu met veel hulpmiddelen wel vrede met het feit dat onze levens zoveel anders zijn verlopen zijn als gewenst.
Ik loop al vele jaren bij de pijnpoli en krijg regelmatig injecties op verschillende plaatsen in mijn rug. De anaestesist stelde me voor om naar het M.S.T. te gaan, naar een neurochirurg om eens te kijken of hij iets voor mij kon betekenen.
Na lang wachten en toch wel met een beetje hoop, gingen wij naar deze arts.
Het gesprek verliep nogal chaotisch. Eerst moest de M.R.I. bekeken worden. De arts zei: “wie heeft in godsnaam deze M.R.I. gedaan ?”
Nou simpel dus, in Hengelo in 2009.
Toen ging de telefoon. Melodie “goa stoan as je veur Twente bent”. Lang gesprek, gedeeltelijk op de gang.Toen hij terug kwam stelde hij de vraag: “plassen , hoesten niezen ?” Letterlijk zo. Hij bedoelde, na mijn vraag, wat dat betekende, of ik dan ook meer pijn had. Dat was niet zo en hij zei meteen, “dan kan ik niets voor u doen”. Hij bleef echter wel vragen stellen om een anamnese te maken.
Ik ben niet op mijn mondje gevallen en vroeg dus: “waarom wilt u dit allemaal weten, want u kunt toch niets voor mij doen ?” Hij zei dat hij me door zou sturen naar zijn collega’s om mijn rug eventueel vast te zetten en ik was te zwaar.
Ondertussen is die telefoon nog 3 keer gegaan……hij liep steeds weg en verexcuseerde zich geen een keer. Mijn man zei dat ik al lang te zwaar ben en dat ik weinig eet, maar niet veel kan bewegen. De arts eek ons smalend aan en zei:” in de oorlogswinter was iedereen mager”. Toen brak mijn klomp en heb ik de hele weg naar huis gehuild.
Ik kon gelukkig terecht met dit verhaal bij onze huisarts en later ook bij onze “pijndokter”. Er is verder geen contact meer geweest met het M.S.T.

 

Dit ingezonden verhaal is zonder aanpassing geplaatst en op verzoek en naar eigen beslissing van de inzender anoniem. Wij respecteren dit.

Uw reacties zijn van harte welkom.

Verhaal “Ik voelde me een nummer”

Dit is de achtste publicatie op onze website van ingezonden verhalen. We hebben gekozen om een reactie van een patiënt op te nemen, met een kort verhaal over een behandelingen. Dit betreft een persoonlijke ervaring. In de komende weken zullen we meer verhalen publiceren, waarbij we trachten een mix van alle soorten reacties te plaatsen.

MST Enschede, poli XX – Echo van mijn bovenbuik afgelopen januari. 2 jonge vrouwen, de één achter het echo-apparaat, de ander kauwgumkauwend naast het bed. Deze laatste vrouw moet het leren.

Geen goedemorgen, alleen: “Wat is uw geboortedatum?”
Ik kan niet op het bed klimmen want de vrouw zit ervoor. Dat zeg ik, en ze gaat aan de kant. Ik lig op het onderzoeksbed, moet diep inademen, de vrouw achter het apparaat drukt met de scan op mijn buik. Ondertussen gaat ze aan de 2e vrouw uitleggen wat ze aan het doen is, boven mijn hoofd. Ik kijk ook mee.

Er werd ook helemaal niet aan mij gevraagd of het goed is dat er een leerling bij zit. Ik voelde me echt een nummer.
“Kleed u zich maar weer aan”

Van vrouw 62 jaar

Dit ingezonden verhaal is zonder aanpassing geplaatst en op verzoek en naar eigen beslissing van de inzender anoniem. Wij respecteren dit.

Uw reacties zijn van harte welkom.