Dit is de negende publicatie op onze website van ingezonden verhalen. We hebben gekozen om een reactie van een patiënt op te nemen, met een kort verhaal over een behandelingen. Dit betreft een persoonlijke ervaring. In de komende weken zullen we meer verhalen publiceren, waarbij we trachten een mix van alle soorten reacties te plaatsen.

Mijn verhaal begint met te melden, dat ik al jarenlang veel pijn in mijn rug heb.

Ik was vroeger werkzaam als Z-verpleegkundige en deed dit werk met veel liefde.

Tot mijn groot verdriet en vele worstelingen met mezelf ben ik uiteindelijk in de W.A.O. terecht gekomen.

We zijn aangepast gaan wonen en hebben nu met veel hulpmiddelen wel vrede met het feit dat onze levens zoveel anders zijn verlopen zijn als gewenst.

Ik loop al vele jaren bij de pijnpoli en krijg regelmatig injecties op verschillende plaatsen in mijn rug. De anaestesist stelde me voor om naar het M.S.T. te gaan, naar een neurochirurg om eens te kijken of hij iets voor mij kon betekenen.

Na lang wachten en toch wel met een beetje hoop, gingen wij naar deze arts.

Het gesprek verliep nogal chaotisch. Eerst moest de M.R.I. bekeken worden. De arts zei: “wie heeft in godsnaam deze M.R.I. gedaan ?”

Nou simpel dus, in Hengelo in 2009.

Toen ging de telefoon. Melodie “goa stoan as je veur Twente bent”. Lang gesprek, gedeeltelijk op de gang.Toen hij terug kwam stelde hij de vraag: “plassen , hoesten niezen ?” Letterlijk zo. Hij bedoelde, na mijn vraag, wat dat betekende, of ik dan ook meer pijn had. Dat was niet zo en hij zei meteen, “dan kan ik niets voor u doen”. Hij bleef echter wel vragen stellen om een anamnese te maken.

Ik ben niet op mijn mondje gevallen en vroeg dus: “waarom wilt u dit allemaal weten, want u kunt toch niets voor mij doen ?” Hij zei dat hij me door zou sturen naar zijn collega’s om mijn rug eventueel vast te zetten en ik was te zwaar.

Ondertussen is die telefoon nog 3 keer gegaan……hij liep steeds weg en verexcuseerde zich geen een keer. Mijn man zei dat ik al lang te zwaar ben en dat ik weinig eet, maar niet veel kan bewegen. De arts eek ons smalend aan en zei:” in de oorlogswinter was iedereen mager”. Toen brak mijn klomp en heb ik de hele weg naar huis gehuild.

Ik kon gelukkig terecht met dit verhaal bij onze huisarts en later ook bij onze “pijndokter”. Er is verder geen contact meer geweest met het M.S.T.